همهEAAپیش سازهای مورد استفاده برای سنتز پروتئین عضلانی در حالت پس از جذب از شکست پروتئین عضلانی به دست می آید. گزارش شده است که در انسان پس از جذب طبیعی، میزان تجزیه پروتئین عضلانی بیش از میزان سنتز پروتئین عضلانی حدود ۳۰٪ است.
با استفاده از BCAA به تنهایی (که بدون استفاده از EAAs های دیگر) تنها می تواند سنتز پروتئین عضله را پس از جذب با بهبود کارایی بازیافت EAA از تجزیه پروتئین به سنتز پروتئین افزایش دهد، به جای اینکه به پلاسما یا اکسیده آزاد شود.
دلیل این است که تمام 9 EAA (و 11 NEAA) نیاز به تولید پروتئین عضلانی, و EAA را نمی توان در بدن تولید.
اگر تنها ۳ EAA مصرف شوند، درست مانند BCAA، آنگاه تجزیه پروتئین تنها منبع EAA باقی مانده است، و EAA باقی مانده پیش ساز سنتز پروتئین عضلانی است.
بنابراین، تولید یک حالت آنابولیک از نظر تئوری غیرممکن است تنها با مصرف BCAA-in این حالت، سنتز پروتئین عضلانی بیش از تجزیه پروتئین عضلانی است.
اگر یک فرض سخاوتمندانه ساخته شده است که مصرف BCAAs می تواند بهره وری بازیافت EAA از تجزیه پروتئین عضلانی به سنتز پروتئین عضلانی را افزایش دهد 50٪, سپس این را به افزایش 15٪ در نرخ سنتز پروتئین عضلانی ترجمه. علاوه بر این، از عضله به پلاسما کاهش 50٪ در EAA آزاد نیز استخر EAA آزاد در پلاسما و سلول ها را کاهش می دهد.
از آنجا که افزایش ۵۰ درصدی بازده گردش خون تقریباً یک حداکثر معقول است، به این معنی که حداکثر تحریک سنتز پروتئین عضلانی نمی تواند از ۱۵٪ تجاوز کند؛ این معادل افزایش در سرعت سنتز جزئی عضله از حدود 0.050٪/h در حالت بازال به 0.057٪/ h، و تفاوت در نرخ سنتز جزئی (FSR) این پروتئین دشوار است به دقت اندازه گیری.
